merhaba arkadaşlar
Ben 27 yıldır sedef hastasıyım yani 20 yaşından beri...Sedef hastası olmak ilk başlarda yaşam kalitemi düşürdü ondan utanıyordum utandıkça daha çok arttığını gördüm ve ben onunla dost olmaya karar verdim.Bu karar 3-4 sene sonra ancak geçerli olmaya başladı.Ani üzüntüler sedefi tetikliyor sanki kurulu bir saat gibi.Hangimizin hayatı dörtdörtlük tabiki değil bu yüzden dost olmazsanız düşmanlığı o ölçüde artıyor.Etrafınızdan çekinmemeyi öğrenmek zorundasınız inanın çok zor başardım ama başardım sonuçta.Beni hiçbir dostum sedefim yüzünden terketmedi bilakis duyduklarını bana iletip yardımcı olmak istediler.Ben bu hastalığı kendim seçmedim gitmesi için yapacağım pek bir şey yok öyleyse iyi geçinmeliyim dedim ve senelerce iyi geçinmeye çaba gösterdim.Sabah akşam çiçek sular gibi lezyonlar üzerine merhem sürdüm onu aşağılamadan ve cildimle dost olarak.Bundan 3 yıl öncesine kadar yinede çok iyi geçindik.Canımdan çok sevdiğim annemi kaybedince aramızdaki dostluk bozuluverdi çünkü onunla ilgilenemez olmuştum sinirlerim bozulmuş hayattan tat alamaz hale gelmiştim.Bu
ruhsal depresyon halimde sedefim atağa geçti aslında yaptığı beni hayata yeniden bağlamaktı.İnanın eğer sedef hastası olmasam belki çok daha tehlikeli hastalıklarla uğraşabilirdim.Sedef bana kendime bakmamı öğretti ağır yemek yememeyi uyku düzenime dikkat etmeyi her şeye üzülmemeyi...Yaşam kalitemi böyle sağladım küçük şeylerden zevk almayı ve en önemlisi halime şükretmeyi...Etrafıma bakınca binbir çeşit hastalıkla boğuşan insanlardan ders alıp hep şükrettim çünkü beterin beteri var her zaman insan haline şükretmeli
ve yaşadığı anlardan zevk almalı.Hafta sonu arkadaşlarla denize gittik bacaklarıma dikkatle bakanları fark ettim ama umursamadım çünkü bu benim rahatsızlığım ve ben onunla dost olmaya mecburum.Hiçbir şekilde ağızdan ilaç almadım sadece merhemleri kullandım ve böylece 27 sene geçti.Şimdilerde yeni birkaç olayı bu sitede okudum dilerim en kısa zamanda ilaçlar piyasaya sürülür.Herkese sağlıklı günler dilerim.