SAVAŞ….!

Savaşın her türlüsü yorar insanı,hele ki bu kazanmanız gereken zafer sağlığınızsa…işte bu hepsinden daha mühimdir..şöyle düşünün etrafınızda bu hastalığı yenebilen binlerce insan var..yenemeyen milyonlarca…ama bir kişi bile yenebilmişse demek ki imkansız değil…evet çaresi yok gibi görünüyor..evet görünüyor..hastalığın en can sıkıcı ve farklı tarafı bu görünüyor…her sabah sizle birlikte uyanıyor…hem de zaman zaman sizden daha güçlü ve daha sıkı size inat uyanıyor…söylenilen tek şeyse bu hastalığın geçmediği geçse bile tekrar edeceği..forumda yazılan her şeyi okudum..nasıl çare aradığınızı..size şöyle desem..22 yaşındayım bir sabah uyandığımda saçlarım ve yastığım kan içindeydi,bütün vücudumsa yara her yerimde vardı…elimde,tırnağımda,belimde,göbeğimde sırtımda..her yerimde,,binlerce yara,insan içine çıkamıyordum…ilk 1,5 ay odama annemi bile sokmadım..ağladım göz pınarlarım kurudu,intihar etmeyi düşündüm..ölmeyi…doktor sağlık raporu yazıp bu ilaçtan 40 50 tüp alabilirsin dediği anna şunu söylemiştim…:hepsini 1 er hafta kullansam 40 50 hafta eder ..ve ben böyle yaşayamam…sonra hastalığı yenmek için savaşa girdim ben yenicem insanlar kanseri yeniyor ben sedefimi yenemicem diye..ama bu yaralarımı daha arttırdı..çünkü farkında varmadan yenmek uğruna sürekli hastalığımı ve iyileşmeyi düşünmeye başlamıştım..sonra bir cümle döndü aklımda..nasıl düşünürseniz o düşünceyi çekersiniz..ağrı geçicidir ama pes etmenin yarattığı duyguysa sonsuza dek sürer..sonra etrafımdaki herkesi susturdum,,annemi bile hani derler ya:yaramdan değil sorandan bıktım..herkes başımda prof edasıyla.aaa benim de bir dıdımın dıdısı olmuştu şöyle geçmişti diyen herkesi hem de herkesi..internetteki hasta resimlerine de bakmadım yorumlara da çözümlere de önerilere de 35 derece sıcakta bile yaralarımı göremeyeceğim şekilde kapattım..asla göz göze gelmedim onlarla..hastalık bir oyundur arkadaşlar iyi oynayan kazanır..iyi oynayın ve onu yok sayın..eğer bir şeyi yok sayarsanız önce size olağan gücüyle saldırıcak sonra da çekip gidicektir…saat gecenin 3:30 u maillerime bakarken bu siteye ilk üye olduğum ve hiç yazmadığım dikkatimi çekti..ve oturdum yazdıklarınızı tek tek okudum..sizi o kadar iyi anlıyorum ki…sadece şunu söylemek istiyorum sedefe yaklaşık 2 yıl önce yakalandım hastalığımı 2. ayında fark ettim ve 6 aylık bi tedavi sonucunda bu hastalıktan tamamen kurtulalı tam 1,5 yıl oldu..asla tekrar yakalanıcamı düşünmedim…bu düşünceyi kafama yerleştirmek için psikolojik yardım aldım…ben iyileştim arkadaşlar..size herhangi bir ilaç adı veremem..ilaçla oldunudüşünmüyorum çünkü doktorum bana sen bir mucizesin diyor çünküama şu kadarını söyleyebilirim…6 ay boyunca sadece yeşil salata ve haşlanmış tavuk yedim..asla alkol kullanmadım hala da kullanmıyorum..denize girdim hergün..tüm acıma ve yanmama rağmen …ve hep inandım ben sağlıklıyım tanrı sadece beni tatile soktu..dinlenicem ve geçicek..şu anda bildiğim tek bişiy var evet ben ciddi bir hastalık geçirdim…oyunu oynadık ben kazandım..asla tekrar etmicek,ama bi yandan da şunu asla unutmayarak…bu hastalık bende var şu anda uyku halinde ama asla uyanmayacak ben izin vermediğim sürece…kim ne derse desin arkadaşlar siz inanın iyileşiceğinize öyle bir inanın ki allaha inanır gibi annenize inanır gibi aşık olduğunuz insanı sever gibi…eğer ben yenebildiysem siz de yenebilirsiniz..kalbim ve dualarım sizinle..şansınız bol olsun arkadaşlar…

Merhaba Gaye Hanım,

Öncelikle yazınınızı bizimle paylaştığınız için teşekkür ederiz. Sedef hastalığında psikolojik durumun ne kadar önem taşıdığını da belirtmiş oldunuz.

Telkin her hastalığın tedavisinde çok önemlidir. Tedaviye inanmak, iyileşeceğini düşünmek kişinin kendi bağışıklık sistemini ayarlayarak ve dengeleyerek tedaviyi çok kolaylaştırır. Örnek olarak bazı siğillerin okuyup üflenerek tedavisi telkinle tedaviye verilecek en güzel örneklerden biridir.

Sedef ile savaş faydasızdır çünkü sedefle savaşmak demek kendi vücudunuzla, benliğinizle savaşmaktır. İnsanın bu tür bir savaşı kazanabilme ihtimali yoktur aksine bu hastalığa bağlı sıkıntı ve stressinizi daha da arttırır.

Alınan gıda önem taşımamakla beraber denize girdiğinizden bahsetmişsiniz. Sedefin tedavisinde güneşin önemi büyüktür. Örnek olarak balıklı gölün tedavi edici etkisinin altında açık havuzlarda güneşlenmenin de önemi büyüktür. Bu çoğu sedef hastası tarafından bilinmemektedir.

Bir de yanlış anlaşılmayı önlemek için belirteyim yaygın sedeflerde krem tedavisi faydasız olur ancak tedaviye yardımcı olarak verilir. Yaygın ve vücudun büyük kısmını kaplayan sedeflerde çoğunlukla hap şeklinde etkili sedef ilaçları başlanmaktadır.

Bunun yanında fototerapinin de sedef üzerine iyileştirici etkisi çok fazladır. Fototerapi ışık tedavisidir. Güneşin içersindeki sedefe iyi gelen bazı ışıkları özel cihazlarla filtreleyip cilde uyguluyoruz.

Paylaşımınız için teşekkür eder sağlıklı günler dilerim

merhaba.. tebrikler bu hastalığı altetmenin bir şekilde bir yolunu bulduğun için. umarım o hep orada uyur..kendim için aynı şeyi söyleyemeyeceğim uyuduğu çok nadir oluyor hatta çoğu zaman hayereet verici bir biçimde uyanık durumda.. uludağ univ. de öğrenciyim ve iki yıl ara vermek zorunda kaldım öğrenimime; ikisinin (derslerin ve hastalığın) üstesinden gelmek zor.. ama senin bunu yendiğine sevindim..

selamlar .. öncelikle cümlelerime baslamadan önce gaye hanım sizi gönülden tebrik ediyorum

4 yıldır sedef hastasıyım gaye hanımın cümlelerinde bahsettiği gibi yaralarımı görenlerden gercekten rahatsız oluyorum uzun kollu gömlek giydiğimde kollarımı gören olmuyor peki yaz mevsiminde uzun kollu gömler giyilirmi? işim geregi mecburen terliyorum bazen riskli işlerim oluyor stresli arızarızar çıkıyor vs. ben elektrik elektronik isiyle ugrasiyorum ister istemez kafama bazi seyleri takıyorum mutsuz bir evliliğim var belki sedef bu durumumdan dolayı nüks etti bilemiyorum acıkcası evlenmeden önce böyle bir rahatsızlığım yoktu hala bu evliliği sürdürüyorum . ben hastalıgı unutmaya calısıyorum ama olmuyor arık sedeflerimle kardes gibi oldum beraber yatıyor beraber kalkıyor beraber yemek bile yiyoruz .bazen herseyi geride bırakıp kacmak istedim herseyden ama olmadı yapamadım cesaret edemedim her banyo yaparken karsı karşıya oldugum durum nezaman aynaya baksam kulaklarımdaki sedef lezyonlarını görmek inanın bazen hayattan ümidimi kesiyorum toplum içersinde bu sedeflerle dolasmak
ama genede allaha sükrediyorum neden diye soracak olursanız vücuttaki en güvenli toksin atma mekanizması derimizdir okudugum kitaplara nazaran söylüyorum belkide ic hastalıgım olabilirdi .gaye hanımın vermis oldugu ve saygideger doktorumuz s.sever sizlere sonsuz tesk ediyorum türkiyede bircok site var sedefle ilgili hepsi ticari amacla yayin yapiyor ve ben sizde bu ticari kavramları görmedim ve üye oldum suan icinde bulundugum duygulari sizlerle paylasiyorum ve inanin bu durumdan cok memnunum bilgilerimi önerilerimi sizlerle mutlaka paylasacagim VE GAYE size ayrica tesk ediyorum en iyi ilac insanin kendisidir prensibini vurguladiginiz icin . CÜMLELERİME BURADA SON VERİYOR VE SONRAKİ MESAJLARDA BULUSMAK ÜZERE BÜTÜN SEDEF HASTALARINA ACİL SİFALAR DİLİYOR VE SAYIN DOKTORUMUZ S.SEVER SİZİ MUTLAKA BİRGÜN ZİYARET EDİCEM EFENDİM .

selamlar .. öncelikle cümlelerime baslamadan önce gaye hanım sizi gönülden tebrik ediyorum

4 yıldır sedef hastasıyım gaye hanımın cümlelerinde bahsettiği gibi yaralarımı görenlerden gercekten rahatsız oluyorum uzun kollu gömlek giydiğimde kollarımı gören olmuyor peki yaz mevsiminde uzun kollu gömler giyilirmi? işim geregi mecburen terliyorum bazen riskli işlerim oluyor stresli arızarızar çıkıyor vs. ben elektrik elektronik isiyle ugrasiyorum ister istemez kafama bazi seyleri takıyorum mutsuz bir evliliğim var belki sedef bu durumumdan dolayı nüks etti bilemiyorum acıkcası evlenmeden önce böyle bir rahatsızlığım yoktu hala bu evliliği sürdürüyorum . ben hastalıgı unutmaya calısıyorum ama olmuyor arık sedeflerimle kardes gibi oldum beraber yatıyor beraber kalkıyor beraber yemek bile yiyoruz .bazen herseyi geride bırakıp kacmak istedim herseyden ama olmadı yapamadım cesaret edemedim her banyo yaparken karsı karşıya oldugum durum nezaman aynaya baksam kulaklarımdaki sedef lezyonlarını görmek inanın bazen hayattan ümidimi kesiyorum toplum içersinde bu sedeflerle dolasmak
ama genede allaha sükrediyorum neden diye soracak olursanız vücuttaki en güvenli toksin atma mekanizması derimizdir okudugum kitaplara nazaran söylüyorum belkide ic hastalıgım olabilirdi .gaye hanımın vermis oldugu ve saygideger doktorumuz s.sever sizlere sonsuz tesk ediyorum türkiyede bircok site var sedefle ilgili hepsi ticari amacla yayin yapiyor ve ben sizde bu ticari kavramları görmedim ve üye oldum suan icinde bulundugum duygulari sizlerle paylasiyorum ve inanin bu durumdan cok memnunum bilgilerimi önerilerimi sizlerle mutlaka paylasacagim VE GAYE size ayrica tesk ediyorum en iyi ilac insanin kendisidir prensibini vurguladiginiz icin . CÜMLELERİME BURADA SON VERİYOR VE SONRAKİ MESAJLARDA BULUSMAK ÜZERE BÜTÜN SEDEF HASTALARINA ACİL SİFALAR DİLİYOR VE SAYIN DOKTORUMUZ S.SEVER SİZİ MUTLAKA BİRGÜN ZİYARET EDİCEM EFENDİM .

merhaba arkadaşlar
Ben 27 yıldır sedef hastasıyım yani 20 yaşından beri...Sedef hastası olmak ilk başlarda yaşam kalitemi düşürdü ondan utanıyordum utandıkça daha çok arttığını gördüm ve ben onunla dost olmaya karar verdim.Bu karar 3-4 sene sonra ancak geçerli olmaya başladı.Ani üzüntüler sedefi tetikliyor sanki kurulu bir saat gibi.Hangimizin hayatı dörtdörtlük tabiki değil bu yüzden dost olmazsanız düşmanlığı o ölçüde artıyor.Etrafınızdan çekinmemeyi öğrenmek zorundasınız inanın çok zor başardım ama başardım sonuçta.Beni hiçbir dostum sedefim yüzünden terketmedi bilakis duyduklarını bana iletip yardımcı olmak istediler.Ben bu hastalığı kendim seçmedim gitmesi için yapacağım pek bir şey yok öyleyse iyi geçinmeliyim dedim ve senelerce iyi geçinmeye çaba gösterdim.Sabah akşam çiçek sular gibi lezyonlar üzerine merhem sürdüm onu aşağılamadan ve cildimle dost olarak.Bundan 3 yıl öncesine kadar yinede çok iyi geçindik.Canımdan çok sevdiğim annemi kaybedince aramızdaki dostluk bozuluverdi çünkü onunla ilgilenemez olmuştum sinirlerim bozulmuş hayattan tat alamaz hale gelmiştim.Bu
ruhsal depresyon halimde sedefim atağa geçti aslında yaptığı beni hayata yeniden bağlamaktı.İnanın eğer sedef hastası olmasam belki çok daha tehlikeli hastalıklarla uğraşabilirdim.Sedef bana kendime bakmamı öğretti ağır yemek yememeyi uyku düzenime dikkat etmeyi her şeye üzülmemeyi...Yaşam kalitemi böyle sağladım küçük şeylerden zevk almayı ve en önemlisi halime şükretmeyi...Etrafıma bakınca binbir çeşit hastalıkla boğuşan insanlardan ders alıp hep şükrettim çünkü beterin beteri var her zaman insan haline şükretmeli
ve yaşadığı anlardan zevk almalı.Hafta sonu arkadaşlarla denize gittik bacaklarıma dikkatle bakanları fark ettim ama umursamadım çünkü bu benim rahatsızlığım ve ben onunla dost olmaya mecburum.Hiçbir şekilde ağızdan ilaç almadım sadece merhemleri kullandım ve böylece 27 sene geçti.Şimdilerde yeni birkaç olayı bu sitede okudum dilerim en kısa zamanda ilaçlar piyasaya sürülür.Herkese sağlıklı günler dilerim.

merhaba arkadaşlar
Ben 27 yıldır sedef hastasıyım yani 20 yaşından beri...Sedef hastası olmak ilk başlarda yaşam kalitemi düşürdü ondan utanıyordum utandıkça daha çok arttığını gördüm ve ben onunla dost olmaya karar verdim.Bu karar 3-4 sene sonra ancak geçerli olmaya başladı.Ani üzüntüler sedefi tetikliyor sanki kurulu bir saat gibi.Hangimizin hayatı dörtdörtlük tabiki değil bu yüzden dost olmazsanız düşmanlığı o ölçüde artıyor.Etrafınızdan çekinmemeyi öğrenmek zorundasınız inanın çok zor başardım ama başardım sonuçta.Beni hiçbir dostum sedefim yüzünden terketmedi bilakis duyduklarını bana iletip yardımcı olmak istediler.Ben bu hastalığı kendim seçmedim gitmesi için yapacağım pek bir şey yok öyleyse iyi geçinmeliyim dedim ve senelerce iyi geçinmeye çaba gösterdim.Sabah akşam çiçek sular gibi lezyonlar üzerine merhem sürdüm onu aşağılamadan ve cildimle dost olarak.Bundan 3 yıl öncesine kadar yinede çok iyi geçindik.Canımdan çok sevdiğim annemi kaybedince aramızdaki dostluk bozuluverdi çünkü onunla ilgilenemez olmuştum sinirlerim bozulmuş hayattan tat alamaz hale gelmiştim.Bu
ruhsal depresyon halimde sedefim atağa geçti aslında yaptığı beni hayata yeniden bağlamaktı.İnanın eğer sedef hastası olmasam belki çok daha tehlikeli hastalıklarla uğraşabilirdim.Sedef bana kendime bakmamı öğretti ağır yemek yememeyi uyku düzenime dikkat etmeyi her şeye üzülmemeyi...Yaşam kalitemi böyle sağladım küçük şeylerden zevk almayı ve en önemlisi halime şükretmeyi...Etrafıma bakınca binbir çeşit hastalıkla boğuşan insanlardan ders alıp hep şükrettim çünkü beterin beteri var her zaman insan haline şükretmeli
ve yaşadığı anlardan zevk almalı.Hafta sonu arkadaşlarla denize gittik bacaklarıma dikkatle bakanları fark ettim ama umursamadım çünkü bu benim rahatsızlığım ve ben onunla dost olmaya mecburum.Hiçbir şekilde ağızdan ilaç almadım sadece merhemleri kullandım ve böylece 27 sene geçti.Şimdilerde yeni birkaç olayı bu sitede okudum dilerim en kısa zamanda ilaçlar piyasaya sürülür.Herkese sağlıklı günler dilerim.